24-01-09

Dendermode

Beste lezers & blog-ers,

Via deze weg wil ik mijn oprechte medeleven betuigen aan de ouders en familie van de kindjes alsook aan de nabestaanden van de medewerkster.

In deze beperkte woorden kan ik alleen maar mijn onbegrip-ongeloof- en verbazing uit drukken voor de nabestaanden, veel te weinig, maar het is eigenlijk niet te vatten dat een 20-jarige het in zijn hersenen haalt om zelfs de slachtpartij uit te tekenen en nog anderen te viseren.

Niet te vatten en te geloven.

Eén ding kan ik wel weten, en wat al jaren een voeling is onder de bewuste mensen/ouders (zoals moeilijke, zenuwachtige, adhd-ers, agressie, respectloos zijn, egoïsme,...), dat is dat ouders in de opvoeding van hun kinderen toch eigenlijk iets meer aandacht moeten besteden en een tandje moeten bijsteken naar het luisteren wat kinderen te vertellen hebben, ondersteuning geven, vertrouwen behartigen, tandje bijsteken bij het niet zomaar altijd toe te geven, en dit reeds vanaf de eerste dag van de geboorte.

En dan gebeurt het dat eens om de zoveel(duizende) kinderen erbij zijn die uitgroeiën tot een jeugdige met onmenselijke plannen, zoals hier nu in Dendermonde, maar ook in de hele wereld.

In dit dramatisch voorval mogen we ook niet de zelfmoorden en zelfmoordpogingen, verdwijningen, en ontvoeringen vergeten.

Maar dit alles wat ik hier nu wegens mijn onbegrip erbij vermeld doet niets terzake bij het verlies van de kindjes en de medewerkster zij komen er niet mee terug, de nabestaanden moeten nu door een zwarte tunnel, wat niet te onderschatten valt.

Mijn diep medeleven aan de nabestaanden,

Gegroet

Dany

De commentaren zijn gesloten.